‘Ik was zo moe en zo verdrietig’, herinnert Yosr zich. ‘Maar ik wist zeker: mijn kinderen blijven bij mij. Ze zijn alles voor me en ik ga er alles aan doen dat het goed komt. Ik ga niet opgeven.’
Verdriet en emoties
Ze zoekt contact met de gemeente en met de Regenboog Groep, die zich bekommert om daklozen. Het Sociaal team roept de hulp in van Eigen Plan. Fatima start als Eigen Plan coach. Zij vertelt: ‘Uiteraard is een terugkeer naar Tunesië aan de orde geweest. Die optie is door de gemeente op tafel gelegd. Maar Yosr was zo vastbesloten om hier te blijven, dat ik ben gevraagd om samen met haar te kijken of er iets te regelen zou zijn binnen haar netwerk. De eerste keer bij haar thuis hebben we lang gepraat. Yosr wist wat ze wilde – een huis, zodat ze in Nederland kon blijven – maar ze had geen netwerk. Dacht ze. Zei ze. Ze zat zo in haar verdriet en emoties dat het haar niet goed lukte om daar over na te denken. Daarom ben ik de tweede keer met haar aan de slag gegaan met de Yücelmethode. Dat werkt goed om uit de emotie te blijven en tegelijkertijd de situatie tastbaar te maken. Toen werd ineens zichtbaar dat er best een netwerk is voor haar en de kinderen. We konden blokjes opstellen voor betrokkenen van school, uit de speeltuin, van verschillende instanties, een taalcoach, een aardige buurman.’ ‘Ja, dat werkte goed voor mij ‘zegt Yosr. ‘Mijn jongens vonden het ook leuk, ‘mama is aan het spelen’ riepen ze. De oudste kwam met een tekening van een huis: ‘dit is mijn droom mama’.
Situatie tastbaar
‘Het was leuk om dat samen te doen’, gaat Fatima verder. Ík kon toen ook zien dat er best een heleboel mensen betrokken zijn. Daarmee was er natuurlijk nog steeds geen huis. Maar het hielp wel dat veel mensen iets wilden doen: de buurman deed boodschappen en hielp met vervoer als het nodig was. Anderen kookten voor het gezin.’ Dat kwam goed uit, want Yosr en de jongens hadden ondertussen hun intrek genomen in een hotel op kosten van de gemeente. Fatima en Yosr hebben dan regelmatig contact. ‘Ik moedigde haar aan om geduld te hebben, rustig te blijven, vooral in het contact met hulpverleners. Als het nodig was liet ik haar uithuilen. Samen maakten we een tijdlijn: wat is al gelukt, waar sta je nu, wat is er nodig? En: wie kan je helpen? Hulp vragen vond ze lastig, maar ik was onder de indruk van haar motivatie en inzet.’
Lachend zegt Yosr: ’Wat heb ik toen veel gehuild. Ik was moe, had geen geld, geen huis. Natuurlijk heb ik er ook wel eens aan gedacht om terug te gaan naar Tunesië. Maar ik kon de kinderen toch niet steeds heen en weer slepen? Bovendien: ik wilde gewoon blijven.
Dus elke avond als de jongens sliepen, struinde ik internet af naar een woning. Het maakte me niet uit waar ik terecht zou komen, als het maar een fijne, rustige plek was. Ik heb me overal ingeschreven waar dat kon. Ik bleef denken: het is niet onmogelijk, alleen maar moeilijk.’
Haar inzet wordt beloond: na een paar maanden vindt Yosr een sociale huurwoning in de Achterhoek. En dan gaat het snel: binnen twee weken heeft ze de sleutel. De aardige buurman en Stichting MEE helpen met vervoer voor de verhuizing.
Zó blij!
Fatima: ’Ze stuurde me een filmpje van het huis en de tuin, ze was zó blij! En ik ben blij voor haar, dat ze zo’n fijne plek heeft gevonden voor haar en de kinderen. Eén keer ben ik bij hen thuis geweest, om haar te helpen met het opstarten van maatschappelijk werk in de nieuwe omgeving en om het Eigen Plan traject af te sluiten.’
Met de jongens gaat het goed: de jongste gaat naar de crèche en de voorschoolse opvang om de taal te leren. De oudste is heel leergierig en doet het goed op school. Ze hebben lieve buren en genoeg andere mensen om zich heen om zich langzamerhand steeds meer thuis te voelen. Yosr: ‘Ik heb geen spijt, we zijn gelukkig. Fatima en anderen hebben veel voor mij betekend. Nu wil ik beter Nederlands leren spreken en schrijven, zodat ik in de toekomst andere mensen kan helpen die naar Nederland komen. Tenslotte heb ik daar nu een hoop ervaring mee.’